Outcast ako sa pamilyang ‘to. Dahil ano? Dahil ba sa marami akong vices tapos kayo non-vices-exploitation? Pinipilit kong magbago at makibagay sa pamilyang ‘to. Pero kayo pa rin ang nagpu-push saken palayo sa gusto niyong mangyareng pagbabago. Ipinaparamdam niyo pa nga sakeng dahil illegitimate ako, di ako bagay dito. I’m too atrocious sa paningin niyo. Kailangan ko bang maging perpekto para ma-meet ang napaka taas niyong expectations? I don’t need your money, I need you to believe me that I can be successful despite of having too many flaws and impurities. Masama ba kong tao sa paningin niyo? Si Auntie Ellen, napakabait niya saken. Wala na kong masasabi pa sa kanya. Pero may minsan na parang she's silently discriminating me. Dahil ba sa marami akong tato eh adik na ko? These tattoos represent my personality. Alam ko hindi nadadaan sa tattoo yun. Pero behind those tattoos are traumatic misadventures. Mga bagay na napagdaanan ko sa murang edad. Hindi niyo ko masisisi kung bakit naging ganito ako. Kaya kong magbago, oo, ako lang ‘tong hindi nage-exert ng effort para magumpisang magbago. Bakit? Dahil walang naniniwala. Pero napagisip isip ko rin, kailangan ko talagang mabago ang sarili ko para ma-prove sa inyong mali kayo sa pagkakakilala sa kakayahan ko.

Bisyo? Maraming successful and wealthy high profile people ang may mga bisyo. Pero yun ang point, hindi sagabal ang mga bisyo sa pag-abot ng pangarap mo. Lalo na kung hindi mo hahayaang masira ang pangarap mo dahil sa mga bisyo mo. Pwera nalang kung nagda-drugs ako diba? At isa pa yun, kahit ganito ako kagago at katarantado, never akong nalulong sa masamang bisyo. Buong buhay ko, tinatak ko sa isip kong hinding hindi ako gagaya sa mga taong wala na ngang laman ang utak, malululong pa sa bawal na gamot. Hindi naman sila popogi pag nagdrugs sila. Mas masarap pa ngang maadik maglaro ng RF Online kesa sa drugs eh. Tsaka alam niyo, weird ‘to pero totoo. I had proven it myself. Alak at sigarilyo lang ang katuwang ko sa buhay. Pag may problema ko, hindi ako nagwawala. Alak at yosi lang, solve na ko, antok na lang ang hihintayin ko para matapos ang nakaka istorbong problema. Kinabukasan, makakaisip na lang ako ng solusyon. Thanks to pareng Redhorse for the company. Sila lang ang nakakatulong saken maliban sa mga totoo kong mga kaibigan. Bakit nasabi kong alak at sigarilyo lang ang katuwang ko sa buhay? Bakit? Pagka ba may problema ako o mukang malungkot at may dinadamdam, may nanay o tatay ba na nagtatanong, “Anak, may problema ka ba? Tara bili kita kendi para di ka na malungkot.” Nagaral ako, hindi man ako matalino, may mga alam pa rin ako. Alam ko ang tama sa mali. Kaya kong abutin ang mga pangarap ko. Kaya kong maging successful kahit wala na kong baga dahil sa sigarilyo o may cancer na ko sa atay dahil sa alak. Kaya kong maging successful kahit maghapon akong nag-iinternet (actually mas reliable pa nga ang internet pagka maghahanap ka ng trabaho eh). Kaya kong maging successful kahit madami akong barkada. At sa totoo lang, barkada nga lang ang nagpapalakas ng loob ko eh. Sila ang nagko-comfort saken. Sila ang mga taong naniniwalang kaya ko. Sila ang mga taong nakakakilala saken. Kilala nila ko ng buong buo at wala silang nasabing masama sa mga ginagawa ko dahil naiintindihan nila ko. Tama nga ang sinasabi ng ibang tao. Mas kilala ka pa ng tunay mong kaibigan kesa sa mga kadugo mo. Totoo nga. Tama nga. Hindi nga sila nagkamali.

Pero out of nowhere, naisip ko bigla. Ano nga ba ang mahihita ko pagkatapos mabasa ng mga tao ang isinulat kong ‘to? Walang mangyayare. Some people might just neglect this, some might give irrevocable advices. Pero kung tatay ko kaya mismo ang makabasa nito? Sa tingin mo ba ang gagawin niya ay:

A) deadma. walang narinig o nabasa

B) kakausapin ako at lilinawin ang lahat

C) mamamasyal sa buwan kasama ng mga elyen

D) ilalagay ako sa sako at isasabit sa puno

E) ibibili ako ng lollipop choco strawberry flavor pampalubag loob

F) none of the above

Isipin mo, kung ikaw ang nasa katayuan ko ngayon, anong gagawin mo? Umupo ka sa isang sulok, mag-imagine na ako ikaw. Magisip sa loob ng sampung minuto at isolve ang IQ test na pinorward sayo ng teksmeyt mo.

Isa, dalawa, tatlo. Minsan, para kong tangang nagbibilang. Pipikit ako. Hihiling na sana ibang tao na lang ako. Sana nasa ibang katayuan na lang ako. Sana hindi ako si Kat Dela Cruz. Sana isa kong anak ng bilyonaryo na walang kaproble-problema. Sana lumaki akong buo ang pamilya. Sana lagi akong masaya. Sana isa kong importanteng tao na pinapahalagahan ng lahat. At sana hindi mangyare yun. Bakit? Kung nangyare yun, hindi ako matututo. Hindi ko mare-realize ang mga bagay bagay. Hindi ko malalamang bawal pa lang tusukin ng lapis ang kaklase sa mata. Hindi ako matututong tumayo sa sarili kong paa. Hindi ako matututong masaktan, hindi ako matututong magpatawad. Hindi ko malalamang bawal o masama pala ang mainggit. Siguro kung anak mayaman ako, isa kong matapobre at sinasabi ko dapat sayo ngayon na ang cheap ng relo mo, japeyks ang sapatos mo at hindi kita kalevel. Buti na lang nabuhay akong si Kat. Ganito lang ako pero mabait ako ng bonggang bongga. Kaya ikaw, mag-imagine ka ulit. Kung wala kang problema sa buhay, matututo ka ba? Kasing lambot ba ng Gelatin ang puso mo kung hindi ka marunong magpatawad? Gaganda o popogi ka ba kung hindi ka marunong ngumiti ng totoo? Magaamoy goma ka ba kung plastic ka at lagi kang nagsisinungaling sa sarili mong nararamdaman? Mag-isip kang mabuti. Ilagay ang mga naisip mo sa isang Manila Paper at sunugin. :D

Minsan, at maraming beses na. Nag-commit akong magpakamatay. Pero nung gasgas na yung blade at yung lubid, naisip kong nakakasawa din pala. Lalo na kung paulit ulit pero wala namang nangyayare. Hindi naman nakakatulong at lalong hindi naso-solve yung problema ko. Sabi nga nila, “Quitters never win.” Kaya, TANGA LANG ang mga nagpapakamatay pero hindi naman namamatay. Tanga din yung mga natutuluyan. Mas lalong tanga yung mga nagpaplano pa lang. Losers. Shitheads. Pathetic weaklings. Alam ko, dahil ganun ako dati. Ngayon, kung ikaw ako. Magugustuhan mo ba sarili mo? Ewan ko, kasi ako mahal ko ang sarili ko. Hindi ko pa talaga kilala ang sarili ko pero alam ko kaya kong matupad lahat ng pangarap ko. Ang pangarap ko lang naman eh ay ang magkaron ng pangarap sa buhay. At pangarap ko ding maging isang successful na Psychologist. Hindi ako nagsisisi kung bakit ibang kurso ang tinapos ko. Nanghihinayang lang ako sa pera na nagastos noon. Kaya pag may trabaho na ko, magi-ipon at maga-aral ulit ng kolehiyo. Plano pa lang yan na muntik na maumpisahan. Pera lang talaga ang impediment. Kung naniniwala kang kaya ko, salamat. Kung naniniwala kang hindi ko kaya at mau-uwi lang lahat ng pangarap ko sa truck ng basura na humihinga ng napakabangong amoy, salamat pa rin. Dahil naniwala kang hindi ko kaya. Sana masaksihan mong mali ka, balang araw. Makikita mong mali ka. Salamat sa oras ng pagbabasa mo sa napakawalang kwentang salaysay na 'to.

Nag-enjoy ka sana. Sa uulitin. :]

Labels: Life